De kleine dingen die het nomadenbestaan fantastisch maken

 In Blog

Veel dingen die van buitenaf groots en meeslepend lijken, zijn in realiteit minder romantisch. Dat geldt sowieso voor mijn digitale nomadenbestaan. Tenminste: vaak, want dan zit ik gewoon, net als de meeste mensen, dik 40 uur per week te werken in een kantoor. En dat is helemaal prima, want het mooie van dit reizende leven schuilt namelijk slechts deels in het grootse en meeslepende.

Kijk, het ís natuurlijk geweldig als je in het weekend doodgemoedereerd een vulkaan kunt beklimmen. Of dat je ineens in gesprek bent met een échte Noord-Koreaan. Maar de charme zit hem voor mij veel meer in de grappige en bijzondere dingetjes die ik op straat zie. Omdat die vaak zo tekenend zijn voor de stad of het land waar ik ben.

Dit prachtige tafereel. Letterlijk iedere dag.

Liederlijk dronken in Seoul

Mijn huidige standplaats is Seoul, Zuid-Korea. Dit land is extreem competitief. Jongeren studeren zich te pletter en volwassenen werken zich de gedver. Om de druk af en toe een beetje van de ketel te halen, zetten Koreanen het graag op een zuipen. Vaak nodigt een baas zijn medewerkers uit om met hem de kroeg in te duiken en dan vloeit de soju (dé lokale drank) rijkelijk. In een hiërarchische samenleving als de Koreaanse zeggen junioren niet zo snel nee tegen hun senior. Ook niet als ze al straalbezopen zijn.

Die drankcultuur leidt dagelijks tot liederlijke taferelen op straat en in de metrostations. Als ik nuchter naar huis sjok, komen ze me massaal tegemoet: groepjes collega’s – meestal mannen in pak – die met hun rode konen naar de metro of taxi zwalken. Ze praten hartstochtelijk met elkaar, zingen liederen en zorgen ontzettend goed voor hun collega die écht niet meer op zijn benen kan staan. Want daarvan is er altijd eentje bij.

Het is een verademing om de, in de omgang toch wat formele, Koreanen ’s avonds in zo’n uitbundige en vrolijke toestand tegen te komen. En nu snap ik ook waarom de anti-katerindustrie hier zo groot is!

Geen varkens, maar een kind op een plankje. Cambodja.

Dode varkens op de scooter

In landen als Vietnam, Indonesië en Cambodja is de scooter voor de veruit meeste mensen het belangrijkste voertuig. Een auto is te duur, maar de scooter is inmiddels voor haast iedereen betaalbaar. Dit betekent dus dat álles met de scooter wordt vervoerd. En dat levert soms  bijzondere combinaties op, zoals:

  • Een scooter met 3 passagiers in de volgorde: jongen van 15 met peuk in zijn mond, dode zeug, jongen van 13 die de zeug in balans houdt.
  • Een scooter met 5 passagiers, in de volgorde: kind (staand), vader, kind, baby, moeder met haar billen ver over de rand.
  • Een scooter met 2 passagiers en een gevaarlijk object: meisje van 13, glazen plaat van 1,5 meter breed en 2 meter hoog, oma die de plaat vasthoudt.

Veilig is natuurlijk anders, maar het laat in ieder geval zien wat voor een inventieve doorzetters die Vietnamezen, Indonesiërs en Cambodjanen zijn. En het zorgt ervoor dat ik me tijdens het forenzen nooit verveel!

ajummas korea digitale nomaden

Beeld: www.agootokorea.wtf

Ajumma’s in Seoul

Nog een fantastisch Koreaans fenomeen waar ik geen genoeg van kan krijgen: hordes ajumma’s. Check de foto hierboven. Deze vrouwen van middelbare leeftijd gaan de straat niet op zonder hun stevige permanent, een goede zonneklep en een flinke dosis agressie. Voel je een ferme por in je rug terwijl je rustig op de stoep loopt of een metro in stapt, dan heb je zonder twijfel te maken met een ajumma die vecht voor haar plek. Het liefst bewegen ajumma’s zich voort in hordes.

Het aantal ajumma’s neemt rap toe in het vergrijzende Zuid-Korea. De pittige oma’s worden door de rest van de bevolking gevreesd, maar ook gerespecteerd. Want deze vrouwen hebben voor hun gezinnen gezorgd in de zwaarst mogelijke tijden voor Korea. Ze vochten als leeuwinnen en die vechtersmentaliteit gaat er blijkbaar nooit meer helemaal uit. Dus komt er één (of een hele horde) op je pad: rustig blijven en ruimte maken.

Voor een hele rake omschrijving van ajumma’s, check dit.

Zegening op een Balinese bruiloft.

Rustgevende rituelen op Bali

Het geloof speelt een allesbepalende rol in het dagelijks leven van Balinezen. Op gezette tijden – van meermaals daags tot maandelijks –  worden huizen, familietempels, scooters, winkels of andere voorwerpen gezegend.

Meestal doen de vrouwen dit, gekleed in traditionele sarong, sjaal om de middel en soms een bloem achter een oor. Ze maken kleine mandjes van bananenblad. Daarin zitten de offers: bloemetjes bijvoorbeeld, rijst of een koekje. Rustig lopen ze langs het object van zegening en al prevelend en zwaaiend met wierrook plaatsen ze de offers op de juist plekken. Een mooi ritueel om te zien en rustgevend bovendien.

Dus als ik op Bali uren achter mijn computer zat en de harde schijf in mijn hoofd langzaam vastliep, wist ik dat het tijd was voor een wandeling. Altijd kon ik wel ergens kijken naar een vrouw aan de slag met de mandjes en wierrook. En al had ze het zelf niet door, ik voelde me daarna ook een beetje gezegend!

Recent Posts

Leave a Comment

Contact Us

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Not readable? Change text. captcha txt
Nederland in januari